yazamıyorum!
kafam nerde gözüm nerde bilmiyorum ki...

korkunç bir üşengeçlik var üzerimde. su içmeye gidip geldikten sonra 1 buçuk saat oturup dinleniyorum.

sims 3 oynuyorum. sürekli sürekli sürekli...

antidepresanlar bir ara etki eder gibiydi. sanırım ilişkinin cicim ayları olmasına da bağlıydı. ağzım kulaklarımda geziyor pozitif enerji kusuyordum.

moron gibiyim şimdi. oturuyorum sadece. konuşmak bile gelmiyor içimden.

düşünüyorum ama. çok, yeterinden çok düşünüyorum.
düşünüp yazamıyorum.

kendimi ifade etme sıkıntısı yaşıyorum yine.

kendine gel hatun!

kendini kıskanan?

hassss!

kendimi çözdüm bir kaç dakika evvel.

ben kendimi kıskanıyorum arkadaş!

nasıl lanet bir kuramdır bu böyle yahu. düşündükçe sinir oluyorum kendime.
ne gereği var şimdi kıskançlığın? normal bir bireyde ego olarak gelişir bu hadise. bende niye bir garip böyle?

herkesden, her şeyden kıskanıyorum resmen.
bunu çok net hissedebiliyorum düşündüğümde.

o değil de bir gece ansızın kendimi öldürmeyeyim?

'hasss!' dan sonra bir de 'pesss!' demek istiyorum kendime. kıskançlığın da bu kadarı...
zirve budur, doruk noktasındayım olayın.

pişmanlık

yaptığı hiç bir şeyden pişman olmayan tek insan ben miyim?

'senin yüzünden' dediğim çok olmuştur kendime. suçu hep kendimde ararım doğrudur ama bir kere olsun pişman olmam.

birini kırarsam üzersem üzülürüm. belki çok üzülürüm ama yine de pişman olmam. daha beni pişmanlığa sürükleyecek tek bir insan tanımadığımdan mıdır acaba?

'ulen bu adama da bu yapılır mı be! hıyar mısın kızım.' demişliğim yoktur kendime çünkü o adamların çoğuna tüm o 'bu'lar yapılabilir. çünkü o 'bu'ların allahını başkalarına yapmıştır ki ben öyle çok ağır 'bu'lar da yapmam zaten. en azından şiddetli bir şekilde canımı yakacak kadar aptal olmayanlara yapmam. o aptal olanlar da şerrime katlanmaya mahkum artık. başa gelen çekilir.

kendimi pek bir sevmeme rağmen en büyük korkularımın başında birini incitmek gelir. bu konuda çok hassasım. sevdiğim insanlar bazen son derece patavatsız olabiliyorlar. dan dun konuşup lafları savurabiliyorlar nereye gideceğini, ucunun kime dokunacağını düşünmeden. bir başkası söylese çok pis bozup, ters yüz edebileceğim şiddette şeyler çıksa dahi ağızlarından yutuyorum. (yutuyorum derken unutuyorum demiyorum ama tabi) muhtemelen bu tavrım da yine kendimi 'fazla' sevmem kaynaklı. şöyle ki 'insandır yapar' felsefesi temel felsefelerimden başlıcaları arasında.
beni gidi pis akrep burcu kadını yahu!
akrep burcunun kinci özelliğini zerre kadar barındırmam. fakat gel gör ki 'marul'un adını unutup 10 dakika anneme tarif etmek için kendini parçalayan ben, beni inciten tek bir hadiseyi unutmuyorum.

van münit!

ben nereye geldim böyle yaa? pişmanlıktan bahsedecektim ben.
teyyy...

heh işte pişman olmam dostum ben. hayatımda verdiğim hiç bir karardan, hiç bir tavır ve davranışımdan, hal ve hareketimden insanı pişman edebilme olasılığı olan eylemlerin hiç birinden pişman olmadım. yukarıda da bahsettiğim gibi 'insandır yapar' felsefeme sadık kalarak 'kabahatin çoğu bende tabi'cilik yapar, kendimi suçlu bulur yargılar ve cezalandırmak yerine feyz alırım.

beni pişman edebilme potansiyeline sahip biri çıksa da karşıma, pişman olacağım hiç bir şey yapmasam istiyorum.

yukarıda konuyu zaten bulamaç kıvamına getirmişken ve hazır aklıma gelmişken serzenişte bulunuvereyim ben şuracıkda hemen;
bak tanrım;
özgüvenimi yitirdiğimi düşünerek atıyorsan önüme bu adamları hacet yok. tamam muhtemelen gönlüm olsun diye yapıyorsun daaa böyle hiç olmuyor.
sen beni şu sıralar pek can kulağıyla dinlemiyorsun ondan oluyor hep bunlar.